สับสน

สับสน อาจเกิดขึ้นจากสองกรณีคือ
อย่างแรก Hypostress ซึ่งมาจากอะไรอีกทีไม่รู้ ปล่อยปละละเลยชีวิตมานานเกินไป ?
อย่างสอง อากาศที่นี่ดีเกินไป

เรียนไปเรียนมาก็สับสน
เราจะตั้งใจเรียนเอาเกรดดีๆไปทำไมวะ

ตอนมอต้น มอปลายที่เครียดๆเรื่องเกรดแทบตาย

มาดูตอนนี้สิ มันมีผลอะไรในชีวิตบ้าง (นอกจากยื่นสอบ--ซึ่งก็เป็นเรื่องใหญ่อยู่)
ตัวเลข 79 - 91 - 66 อะไรก็ตามบนใบเกรดตอนนั้น
บอกตามตรงว่าลืมไปหมดแล้ว

คงจะต้องอธิบายก่อน ว่าเดิมพื้นฐานเราเครียดง่ายกับเรื่องเรียน
ถามว่าบ้าขนาดนั่งนับคะแนนทุกครั้งที่ส่งงานมั้ย ก็ไม่ใช่แบบนั้น ไม่เคยเป็น
เพียงแต่ใส่ใจกับทุกงาน ทุกรายละเอียดเท่าที่เป็นไปได้

จะว่าไปแล้วสำหรับเรามันก็คือความใส่ใจละมั้ง
แล้วเกรดก็เหมือนตัวบอกว่าความใส่ใจของเรามันถูกต้องมั้ย มันมากพอหรือเปล่า

หรือจริงๆเหตุผลอาจจะเป็นหลักการของ Operant conditioning
การทดลองที่ถ้าหมายอมทำตามที่เราต้องการแล้วมันจะได้อาหาร
ไม่ได้คิดอะไรมาก แค่เรียนไปให้ได้คะแนนดี (บ้านเราไม่มีรางวัลถ้าเกรดดี..)

เหรอ...?

แต่จุดเริ่มต้นจริงๆตอนประถมคือ อยากรู้
โลกมันมีอะไรน่ารู้เต็มไปหมด เลยอยากเรียน
มีอะไรที่เราไม่รู้อีกเยอะแยะเลย อยากฟังอาจารย์พูด

ตอนนี้ล่ะ
ถามว่าอยากรู้มั้ยว่าเซลล์มันส่งสัญญาณกันยังไง ใช้โปรตีนอะไรเป็นทางผ่าน
ถามว่าอยากรู้มั้ยว่าน้ำตาลมีโครงสร้างแบบบิดไปมาได้กี่แบบ เรียกได้กี่ชื่อ

ไม่โกหกเลยก็คือ ไม่อยากรู้
แล้วเราอยากรู้อะไร(วะ)เนี่ย

ที่เรียนคณะนี้ ก็เพราะอยากมีความรู้ว่าเจอคนเป็นโรคนี้ ต้องทำยังไงให้เขาหาย
อ้อ แต่ก่อนหน้านั้นต้องรู้ว่าเขาเป็นโรคอะไร
ก็ต้องรู้อีกว่าโรคเกิดจากอะไร ทำงานอย่างไร
และที่สำคัญคือต้องรู้ว่าปกติมันทำงานยังไง

แต่บางอย่างมันก็ยังรู้สึกว่าไม่จำเป็นอยู่ดีละนะ...

เหมือนมาเขียนรวบรวมความคิดตัวเอง เพราะถามเองตอบเองไปแล้ว
มันยากนะ ที่จะประกาศว่า ฉันจะแข่งกับตัวเอง
ในขณะที่มีการประกาศลำดับอยู่เต็มไปหมด

ถ้าเราเลิกสับสนแล้วตัดสินใจที่จะเรียน เพื่อ รู้
เราจะรอดมั้ยนะ
เราจะข้ามผ่านเกณฑ์ต่างๆเพื่อที่จะเรียนให้ลึกขึ้นอีกได้มั้ยนะ

ถามไปงั้นแหล่ะ มันไม่มีใครตอบได้จนกว่าเราจะเดินไปถึงจุดนั้นในอนาคต
เอาเป็นว่าจะไม่ลืมเป้าหมายการเรียน
ไม่ใช้ชีวิตแบบจมกับตัวเลขอะไรไม่รู้เกินไป

.
.
รอดูเดี๋ยวก็รู้

202/244

ป.ล. (นอกเรื่อง) ถ้าคนประกอบอาชีพนี้ทุ่มเทเพื่อคนอื่นกันหมดก็ดีหรอก